kołowacieć


kołowacieć
Język komuś kołowacieje zob. język 3.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • kołowacieć — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk IIIa, kołowaciećeję, kołowaciećeje, kołowaciećciał, kołowaciećcieli {{/stl 8}}– skołowacieć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IIIa {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} o zwierzętach: zapadać na… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • kołowacieć — I ndk III, kołowaciećeję, kołowaciećejesz, kołowaciećej, kołowaciećciał, kołowaciećeli «o zwierzętach: dostawać kołowacizny» przen. pot. «o ludziach: tracić orientację (zwykle na skutek jakiegoś zamętu, zamieszania, bałaganu)» Człowiek… …   Słownik języka polskiego

  • kołowacieć — Tracić rozum; zwariować lub dostać obsesji Eng. To lose mental fitness; to become insane or eccentric 2) Tracić orientację; gubić się; popadać w konfuzję Eng. To become bewildered, disoriented, or confused …   Słownik Polskiego slangu

  • kołowacenie — n I rzecz. od I, II kołowacieć …   Słownik języka polskiego

  • skołowacieć — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}kołowacieć {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień